Już się zaczęło. Wygląda jak "żywy śnieg", leśnicy wyjaśniają czym naprawdę jest

W polskich lasach pojawiły się chmary tysięcy organizmów

Wraz z ociepleniem i początkiem odwilży w polskich lasach możemy podczas spacerów natknąć się na z pozoru niezwykłe i charakterystyczne czarne skupiska na śniegu. Jak informują leśnicy z Nadleśnictwa Drewnica, są to pchły śnieżne – drobne pierwotne sześcionogi, które masowo wychodzą na powierzchnię w cieplejszych okresach zimy i przedwiośnia. Zjawisko to nie jest nowe, ale co roku budzi zainteresowanie ze względu na swoją skalę i nietypowy wygląd.

Jak podaje Planeta.pl, liczebność tych organizmów może być bardzo duża, pojawiają się one w skupiskach liczących nawet tysiące osobników. Gdy występują masowo, śnieg może wyglądać jak przybrudzony sadzą, co jest efektem ich ciemnego ubarwienia i dużego zagęszczenia na powierzchni pokrywy śnieżnej. Ich aktywność jest ściśle powiązana z warunkami pogodowymi, zwłaszcza wzrostem temperatur i pojawieniem się odwilży.

Co istotne, ich obecność jest naturalnym elementem zimowej i wczesnowiosennej aktywności organizmów glebowych. Zjawisko to można zaobserwować głównie w lasach, gdzie warunki mikroklimatyczne sprzyjają ich funkcjonowaniu. 

Czym są pchły śnieżne?

Jak wyjaśnia Planeta.pl, tzw. pchły śnieżne to w rzeczywistości skoczogonki (Collembola) – bardzo drobne organizmy zaliczane do odrębnej grupy w obrębie sześcionogów, o cechach przypominających zarówno owady, jak i skorupiaki. Ich charakterystyczną cechą jest aparat skokowy znajdujący się na odwłoku, tzw. furcula (widełki skokowe). To właśnie dzięki niemu potrafią błyskawicznie się przemieszczać.

Gdy czują zagrożenie, uderzają aparatem skokowym o podłoże i wystrzeliwują się w powietrze niczym z katapulty. Moment wybicia trwa zaledwie jedną tysięczną sekundy, przez co jest niewidoczny dla ludzkiego oka. Poruszają się wówczas bardzo szybko, choć w sposób dość chaotyczny – często w przypadkowym kierunku i tyłem, a sam skok jest dla nich metodą energochłonną.

Ich obecność na śniegu nie jest przypadkowa. Skoczogonki są przystosowane do funkcjonowania w niskich temperaturach, dlatego nawet zimą pozostają aktywne. Ocieplenie i odwilż zwiększają ich ruchliwość, co skutkuje nagłymi i masowymi pojawami widocznymi gołym okiem na powierzchni śniegu.

Ważna rola w glebie. Jedne z najstarszych organizmów lądowych

Pchły śnieżne odgrywają istotną rolę w ekosystemie, szczególnie w glebie i ściółce leśnej, gdzie żyją na co dzień. Żywią się głównie szczątkami roślinnymi, glonami oraz grzybami, uczestnicząc w procesach rozkładu materii organicznej. Dzięki temu wspierają naturalne krążenie składników pokarmowych i funkcjonowanie gleby.

Stanowią również ważny element łańcucha pokarmowego, są pokarmem m.in. dla pająków, chrząszczy i roztoczy. Ich masowe pojawianie się nie oznacza więc zagrożenia, lecz jest częścią naturalnych procesów zachodzących w przyrodzie. Co więcej, skoczogonki należą do bardzo starych organizmów. Ich szczątki znajdowano w skałach liczących około 410 milionów lat, co czyni je jednymi z pierwszych stawonogów przystosowanych do życia na lądzie.

W tym kontekście widok „żywego śniegu” nie jest anomalią, lecz przejawem aktywności organizmów o długiej historii ewolucyjnej i dużym znaczeniu dla funkcjonowania ekosystemów glebowych.