Do złudzenia przypominają opieńki i rosną w tych samych miejscach. Pomyłka może mieć fatalne skutki
Gdy tylko rozpoczyna się sezon, w polskich lasach niemal na każdym kroku możemy spotkać grzybiarzy. Zbieranie grzybów dla wielu osób jest doskonałym sposobem na relaks czy spędzenie czasu z rodziną. Warto jednak mieć z tyłu głowy, że to również spora odpowiedzialność. Niektóre gatunki mają bowiem swoich trujących bliźniaków. W lasach możemy spotkać grzyby do złudzenia przypominające opieńki. Ich zjedzenie może mieć opłakane konsekwencje.
Podczas zbierania grzybów powinniśmy zachować szczególną ostrożność. Jesienią grzybiarze bardzo chętnie sięgają po opieńki, które świetnie sprawdzają się w kuchni. Warto jednak uważać, bo można łatwo pomylić je z innym gatunkiem, który nawet rośnie w tych samych miejscach. Jak odróżnić opieńki od ich groźnego sobowtóra?
Polacy uwielbiają grzybobranie
Dla wielu Polaków grzybobranie to coś więcej niż zwykłe zbieranie leśnych przysmaków. Gdy tylko zaczyna się sezon, lasy zapełniają się miłośnikami grzybobrania, którzy z koszykami w rękach przemierzają leśne ścieżki w poszukiwaniu borowików, podgrzybków czy kurek.
To świetna okazja, aby spędzić czas na świeżym powietrzu, oderwać się od codziennych obowiązków i odpocząć od miejskiego zgiełku. Grzybobranie nie wymaga specjalistycznego sprzętu ani dużych nakładów finansowych, a może dostarczyć mnóstwo radości i satysfakcji.
Zbieranie grzybów ma również wiele korzyści dla zdrowia i samopoczucia. Długie spacery po lesie poprawiają kondycję i pozwalają dotlenić organizm. Kontakt z naturą pomaga się wyciszyć, zmniejszyć stres i poprawić nastrój.
Nie bez znaczenia jest także możliwość przygotowania smacznych, domowych potraw z własnoręcznie zebranych grzybów. Suszenie, marynowanie czy mrożenie leśnych zbiorów pozwala cieszyć się ich smakiem również poza sezonem.
Zbieranie grzybów to duża odpowiedzialność. Lepiej zachowaj ostrożność
Choć grzybobranie kojarzy się z przyjemnym sposobem spędzania wolnego czasu, nie można zapominać, że zbieranie grzybów wymaga wiedzy i ostrożności. W polskich lasach występuje wiele gatunków grzybów jadalnych, ale również trujących, które bywają bardzo podobne do tych bezpiecznych.
Pomyłka może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia, a nawet życia. Dlatego przed wyruszeniem do lasu warto poznać podstawowe gatunki grzybów, nauczyć się rozpoznawać ich charakterystyczne cechy i korzystać ze sprawdzonych atlasów. Nie należy zbierać grzybów, co do których nie mamy całkowitej pewności. Podstawowa zasada każdego grzybiarza brzmi: jeśli nie masz pewności, nie zbieraj!
Nie warto ryzykować zdrowia dla jednego okazu ani polegać wyłącznie na aplikacjach mobilnych czy zdjęciach znalezionych w internecie. W przypadku wątpliwości można skorzystać z pomocy grzyboznawcy lub klasyfikatora grzybów, których porady są dostępne między innymi w wybranych stacjach sanitarno-epidemiologicznych.
Uważaj na te grzyby w lesie. Wyglądają jak opieńki, ale są niejadalne
Opieńki pojawiają się w polskich lasach jesienią i przyciągają uwagę wielu grzybiarzy. Polacy licznie zabierają je do domów i przygotowują z nich przeróżne potrawy. Można wykorzystać je w rozmaity sposób. Idealnie sprawdzą się do sosów, zup czy jajecznicy, a także chociażby do marynowania. Opieńki można spotkać w lasach nawet późną jesienią, bo nie straszne im są pierwsze lekkie przymrozki.
Rosną od końca sierpnia aż do listopada lub większych przymrozków i pojawiają się na obumarłych lub obumierających pniach, korzeniach drzew, a nawet na gałęziach. Znajdziemy je przede wszystkim w lasach liściastych, iglastych, mieszanych, a także w parkach i ogrodach. Opieńki najczęściej rosną gromadnie i rzadko natkniemy się na pojedynczą sztukę.
Czym charakteryzują się te grzyby? Opieńki mają kapelusze w miodowobeżowym kolorze, który wraz ze wzrostem grzyba zmienia się w beżowobrązowy i brązowooliwkowy. Na początku są zamknięte, potem kopułowate, a w przypadku starszych egzemplarzy wyglądają jak dyski. Na kapeluszach i trzonkach opieniek możemy zauważyć niewielkie, ciemniejsze wypustki.
Hymenofor opieniek wyróżnia się jaśniejszą barwą niż kapelusz, zazwyczaj przybierając odcień jasnego beżu i ma budowę blaszkową. Kapelusze osiągają najczęściej od 2 do 13 cm średnicy, natomiast trzon rzadko dorasta do wysokości większej niż 20 cm. Grzyby te charakteryzują się specyficznym aromatem, przypominającym woń kremowego sera pleśniowego. Opieńki cenione są za walory smakowe, jednak do spożycia najlepiej wykorzystywać same kapelusze, ponieważ trzony po obróbce stają się twarde i włókniste.
Łuskwiaki, podobnie jak opieńki, można znaleźć na pniach i korzeniach drzew w lasach liściastych oraz mieszanych. Najczęściej występują jednak w lasach, w których przeważają drzewa liściaste. Pojawiają się od końca lata aż do listopada i rosną w skupiskach.
Ich kapelusze początkowo mają owalny kształt i są zamknięte. Z czasem stają się półkuliste, z lekko zawiniętymi brzegami. W odróżnieniu od opieniek nie rozprostowują się jednak całkowicie. Ich barwa zmienia się z ochrowej lub żółtoochrowej na ochrowobrązową. Trzony mają podobny kolor do kapeluszy, podczas gdy u opieniek są one jaśniejsze. Są również dość cienkie, a ich średnica wynosi maksymalnie 1-2 cm. Zarówno na kapeluszach, jak i trzonach widoczne są liczne, ciemniejsze i szorstkie łuski. Jest ich zdecydowanie więcej niż u opieniek.
Łuskwiaki przyczyniają się do powstawania białej zgnilizny drewna na drzewach, na których rosną. Z tego powodu oraz ze względu na obecność szkodliwych substancji nie są uznawane za grzyby jadalne. Ich spożycie może wywołać problemy żołądkowe, a nawet doprowadzić do zatrucia. Dodatkowo nie mają dobrego smaku, dlatego pomylenie ich z opieńkami może skończyć się nie tylko zepsuciem potrawy, ale również problemami zdrowotnymi.
