To drewno na opał to strzał w dziesiątkę. Nie tylko nie brudzi komina, ale daje dużo ciepła
Kupując drewno do kominka, płacisz za metr przestrzenny, ale tak naprawdę kupujesz energię, czyli kilowatogodziny ciepła, które trafią do domu. I tu zaczyna się problem, bo dwa pozornie identyczne stosy potrafią różnić się wartością opałową nawet o jedną trzecią. O tej różnicy, a także o bezpieczeństwie komina, decydują trzy rzeczy: gatunek, gęstość i stopień wysuszenia. Kominiarze dokładają do tego czwartą, czyli zawartość żywicy, bo to ona najczęściej kończy się pożarem sadzy.
Kluczowe jest rozróżnienie, które umyka przy patrzeniu na cenę. W przeliczeniu na kilogram wszystkie gatunki grzeją podobnie, bo mają około 4 kWh na kilogram. Dopiero gęstość robi różnicę, bo w metrze przestrzennym drewna twardego mieści się znacznie więcej masy niż miękkiego. Dlatego ten sam stos daje zupełnie inną ilość ciepła, zależnie od tego, co w nim leży.
Jakie drewno do kominka. Twarde liściaste, nie iglaste
Różnice widać najlepiej na konkretnych liczbach, przy drewnie sezonowanym do wilgotności poniżej 20%:
- grab, około 2200 kWh z metra przestrzennego, czyli czołówka,
- dąb i buk, około 2100 kWh,
- jesion i brzoza, mniej więcej 1900 kWh,
- sosna i świerk, zaledwie około 1700 kWh.
W praktyce jeden metr grabu czy dębu dostarcza tyle ciepła, co około półtora metra sosny. To pokazuje, że niższa cena drewna iglastego bywa pozorna. Zamiast porównywać koszt za metr, warto przeliczyć go na realną energię, bo to ona ogrzewa dom, a nie wielkość stosu.
To drewno polecają kominarze
Wniosek z tych liczb jest prosty i potwierdzają go kominiarze. Do ciągłego palenia najlepiej nadaje się twarde drewno liściaste, czyli grab, dąb, buk i jesion. Jest ciężkie i zbite, więc pali się wolno, długo trzyma żar i nie trzeba go często dokładać. Na tle reszty wyróżnia się jesion, bo łatwo się rozpala, spala czysto i lepiej znosi nieco wyższą wilgotność.
Zupełnie inaczej jest z drewnem iglastym, zwłaszcza sosną i świerkiem. Daje mniej ciepła z metra, a do tego zawiera dużo lepkiej żywicy. Podczas spalania żywica odkłada się w kominie jako łatwopalna smoła, a to główna przyczyna pożarów sadzy. Dlatego iglaste lepiej traktować tylko jako tanią rozpałkę. Znaczenie ma też kora, bo dłużej schnie i zostawia więcej popiołu, więc najlepiej wybierać polana okorowane.
Brzoza na czystą szybę, osika na sadzę w kominie
Niektóre gatunki mają swoje szczególne zadania, poza samym grzaniem. Brzoza zawiera mało substancji smolistych i pali się jasnym płomieniem. Dzięki temu nie zostawia tłustego nalotu na szybie wkładu, choć przez niższą gęstość wypala się szybciej.
Z kolei osika, mimo że jest miękka, przy mocnym spalaniu osiąga bardzo wysoką temperaturę. Pomaga ona wypalić miękką sadzę z paleniska i przewodu kominowego. Działa więc jak naturalny środek czyszczący, po który warto sięgać co jakiś czas.
Wilgotność drewna do kominka. Dlaczego poniżej 20 procent
Nawet najlepszy gatunek zawiedzie, jeśli zlekceważysz jedną rzecz, czyli wilgotność. Drewno musi mieć poniżej 20% wody. Świeże pnie mają jej nawet 50%, a wtedy energia zamiast grzać dom, idzie na odparowanie wilgoci.
Dlatego drewno trzeba sezonować. Gatunki liściaste schną od roku do dwóch lat w przypadku dębu. Polana powinny leżeć w przewiewnym miejscu i koniecznie pod zadaszeniem, żeby deszcz i śnieg nie zniweczyły całej pracy. Suche drewno poznasz po jaśniejszej barwie i pęknięciach na przekroju.
Najtaniej kupisz je wczesną wiosną u lokalnych dostawców.
Obserwuj w Google News
