Na grzyby w listopadzie. Nie wszyscy wiedzą, że rośnie nawet po przymrozkach
Gdy większość grzybów znika już z leśnych ściółek, pojawia się kolejny powód, by wybrać się na grzybobranie. Wodnicha późna dobrze znosi niskie temperatury i wilgoć, dlatego jej sezon przypada na późną jesień, a nawet okres pierwszych przymrozków. Jej delikatny, lekko słodkawy smak sprawia, że jest ceniona przez miłośników leśnych zbiorów.
Wodnicha późna wyróżnia się nie tylko terminem występowania, ale również charakterystycznym wyglądem, dzięki któremu można ją rozpoznać wśród leśnej ściółki.
Wodnicha późna pojawia się po przymrozkach. Warto szukać jej w sosnowych lasach
Znakiem rozpoznawczym wodnichy późnej jest jasny kapelusz pokryty śliską warstwą, a owocniki można spotkać nawet po pierwszych przymrozkach. Najczęściej wyrasta w młodych lasach sosnowych, wśród mchów i opadłego igliwia.
Grzyb ten ma również ciekawe zastosowanie w kuchni. Po odpowiednim przygotowaniu zachowuje jędrność i dobrze nadaje się do marynowania w occie, dzięki czemu może wzbogacić domowe przetwory na zimę.
Jak wygląda wodnicha późna? Zwróć uwagę na te cechy
Wodnichę późną można rozpoznać po charakterystycznym kapeluszu, którego średnica wynosi od 1 do 8 cm. Przybiera on oliwkowo-brązową lub szarobrązową barwę, często z ciemniejszym środkiem, a jego powierzchnia jest śliska i błyszcząca. Młode okazy mają kremowe blaszki, które z czasem żółkną. Trzon jest natomiast cienki, lekko połyskujący i często ma żółtawy odcień.
W poszukiwaniu tego grzyba warto odwiedzać przede wszystkim miejsca, w których latem pojawiały się maślaki. Jak podaje „Fakt”, listopadówka najczęściej rośnie w sosnowych zagajnikach, na skrajach polan oraz w wilgotnych zakątkach porośniętych mchem i igliwiem. Owocniki często występują w grupach, dlatego znalezienie jednej kolonii może oznaczać obfitsze zbiory. Należy jednak wybierać wyłącznie młode, jędrne okazy z czystych terenów, z dala od ruchliwych dróg, zakładów przemysłowych i śmietnisk.
Wodnicha późna w kuchni. Najlepiej sprawdza się w marynacie
Wodnicha późna jest ceniona nie tylko za późny termin występowania, ale również za walory kulinarne. Jej miąższ po obróbce termicznej zachowuje jędrność i nie rozpada się, dlatego grzyb doskonale nadaje się do marynowania. Ma delikatny, lekko owocowy smak z wyczuwalną leśną nutą.
Można dodawać ją również do sałatek, zup, sosów i różnego rodzaju przekąsek. Nie poleca się natomiast suszenia wodnichy późnej. Śliska powierzchnia kapelusza i delikatne blaszki sprawiają, że nie jest to najlepszy sposób na jej przechowywanie.